باز در کلبۀ تنهایی خویش                     عکس روی تو مرا ابری کرد

عکس تو خنده به لب داشت ولی                 اشک چشمان مرا جاری کرد 

آدمک آخر دنیاست بخند...

آدمك مرگ همين جاست بخند...

آن خدايي كه بزرگش خواندي ...    

به خدا مثل تو تنهاست بخند ...

دست خطي كه تو را عاشق كرد ...

شوخي كاغذي ماست بخند...

فكر كن درد تو ارزشمند است..

فكر كن گريه چه زيباست بخند...

صبح فردا به شبت نيست كه نيست...

تازه انگاه كه فرداست بخند...

راستي آنچه كه يادت داديم ...

پر زدن نيست كه در جاست بخند...

آدمك نغمه اي آغاز نخوان ...                                       

به خدا آخردنیاست بخند...

به که باید دل بست؟

به که شاید دل بست؟

سینه ها جای محبت ، همه از کینه پر است

هیچکس نیست که فریاد پر از مهر تو را، گرم پاسخ گوید

نیست یک تن که در این راه غم آلوده عمر،قدمی راه محبت پوید

به که باید دل بست؟                                                                                

به که شاید دل بست؟

نقش هر خنده که بر روی لبی میشکفد ، نقشه ای شیطانیست

در نگاهی که تورا وسوسه عشق دهد، حلقه ای پنهانیست

خنده ها میشکفد بر لبها ، تا که اشکی شکفد بر سر مژگان کسی

همه بر درد کسان مینگرند، لیک دستی نبرد از پی درمان کسی

از وفا نام مبر ، آنکه وفا خواست کجاست؟

ریشه عشق فسرد

واژه دوست گریخت

سخن از عشق مگو ، عشق کجا ؟ دوست کجاست؟

دست گرمی که ز مهر بفشارد دستت

در همه شهر مجوی

گل اگر در باغ بر تو لبخند زند

نگرش ، لیک مبوی

 دیگر مرا به معجزه دعوت نمی کنی
با من ز درد حادثه صحبت نمی کنی
دیریست پشت پنجره ماندم که رد شوی
اما تو مدتی ست اجابت نمی کنی
قولی که داده ای به من از یاد برده ای
گفتی ز باغ پنجره هجرت نمی کنی
بیمار عشق توست پرستوی روح من
 از این مریض خسته عیادت نمی کنی
 باشد برو ولی همه جا غرق عطر توست
گرچه تو هیچ خرج صداقت نمی کنی
یکبار از مسیر نگاهم عبور کن
آنقدر دور گشته که فرصت نمیکنی
 گل های باغ خاطره در حال مردنند
 به یاس های تشنه محبت نمی کنی
رفتی بدون آنکه خداحافظی کنی
 دیگر به قاب پنجره دقت نمی کنی
امروز سیب سرخ رفاقت دلش گرفت
این سیب را برای چه قسمت نمی کنی
یعنی من از مقابل چشم تو رفته ام
 این کلبه را دوباره مرمت نمی کنی
زیبا قرارمان همه جا هر زمان که شد
 گرچه تو هیچ وقت رعایت نمی کنی  

 حیدرزاده                                         

                           نپرس از من، نپرس هر بار

                                          هنوزم عاشقم اي يار

                              هنوزم شکل فرهادم

                                       رفيق کوهم و تيشه

                             هنوزم توي باغ عشق

                                          پر از برگم پر از ريشه

                              بيابان در بيابان را

                                       چو مجنون همره بادم

                               براي ديدن آن يار

                                     هنوز از پا نيفتادم

                             هنوز تنها و بي خويشم

                                         همان درويش درويشم

                           همه خويشم شده اين عشق

                                          که با آن از همه پيشم

                           نپرس از من، نپرس هر بار

                                         هنوزم عاشقم اي يار

اونی که مدعــی بـــــــــود عاشقته             تو رو تـــو فاصله ها تنها گذاشت

بی خبر رفت و تو این بیراه ها            رد پاشم واسه چشمات جا نذاشت

آه...  دلو سوزوندی 

آه... چرا نموندی

من وهر ثانیه و جنون تــو                  واسه من همین خیالتم بسه

بذار جاده ها اشتباه برن              ما که دستمون بهم نمی رســـــــــه

 نمی رســـــــــــــــــــــــــــــه

با حریر پیله های کاغذی                 واســـه من جاده رو ابریشم نکن

من به پروانه شدن نمی رســـم          حرمــت  فـــاصلمون و کم نکن 

 آه...  دلو سوزوندی 

آه.... چرا نموندی...

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم ،
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم ،
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم ،
شدم آن عاشق دیوانه که بودم.

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید.
باغ صد خاطره خندید ،
عطر صد خاطره پیچید؛

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم.
پر گشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم.
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
تو هم راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه محو تماشای نگاهت.
آسمان صاف و شب آرام.
بخت خندان و زمان رام .
خوشه ماه فرو ریخته درآب،
شاخه ها دست بر آورده به مهتاب .
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ.

یا دم آید توبه من گفتی:از این عشق حذر کن!
لحظه ای چند بر این آب نظر کن!
آب، آیینه عشق گذران است ،
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است!
باش فردا که دلت با دگران است !
تا فراموش کنی ، چندی از این شهر سفر کن !        

با تو گفتم : حذر از عشق ؟ ندانم                                                        
سفر از پیش تو؟ هرگز نتوانم
روز اول که دل من به تمنای تو پر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدی ! من نه رمیدم نه گسستم.
باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم!
تا بدام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم!
حذر از عشق، ندانم
سفر از پیش تو، هرگز نتوانم ، نتوانم!

اشکی از شاخه فرو ریخت !                                           
مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت !
اشک در چشم تو لرزید
ماه بر عشق تو خندید!

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم .
پای در دامن اندوه کشیدم .
نگسستم ، نرمیدم ...

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم!                                
نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم !
نکنی دیگر از آن کو چه گذر هم ...!

بی تو اما ، به چه حالی من از آن کوچه گذشتم ...

                                                                                                                 فریدون مشیری ۱۳۴۱

قصه از کجا شروع شد
از گل و باغ و جوونه
از صدای مهربون و یه سلام عاشقونه

اومدم به مهربونی
که بگم با تو یه رنگم
تا بگم چه نازنینی تو شکوفهء قشنگم

ای سلام عاشقونه
ای عزیز آشیونه
عشقمون کاشکی همینجوری بمونه

ای سلام عاشقونه
ای عزیز آشیونه
عشقمون کاشکیهمینجوری بمونه

عشق تو برای قلبم اولین و آخرینه
توئی تنها همزبونم که همیشه نازنینه
اگه ده سال اگه صد سال شب و روزبا تو باشم
تو واسم هنوز همونی که برام عزیز ترینی
تو واسم هنوز همونی که برام عزیز ترینی
تو واسم هنوز همونی که برام عزیز ترینی

 حافظ

ما زیاران چشم یاری داشتیم

خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم

تا درخت دوستی برگی دهد

حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم

خرم آن روز کز این منزل ویران بروم

راحت جان طلبم و از پی جانان بروم

گر چه دانم که به جایی نبرد راه غریب

من به بوی سرآن زلف پریشان بروم

من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم

محتسب داند که من این کارها کمتر کنم

من که عیب توبه کاران کرده ام باشم بارها

توبه از می وقت گل دیوانه باشم گر کنم